Czerwonka pełzakowata

OKRĘŻNICA

Czerwonka pełzakowata

Czerwonka amebowa (pełzakowica) – Zespół chorobowy wywoływany przez pierwotniaka z rodziny Entamoebidae – Entamoeba histolytica. Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą pokarmową, poprzez połknięcie cyst pierwotniaka wraz z pożywieniem. Jakkolwiek pasożyt ten występuje na terenie całej kuli ziemskiej, szczególnie narażone na zakażenie są osoby podróżujące do strefy tropikalnej oraz subtropikalnej. Nieleczona pełzakowica (szczególnie ostra postać jelitowa) może skończyć się zgonem.

Najczęściej występujące postaci kliniczne pełzakowicy to:

Ostra pełzakowica jelitowa – charakteryzująca się biegunką z dużą ilością śluzu oraz krwią w kale, bólami brzucha, nudnościami, wzdęciami oraz podwyższoną temperaturą ciała. W morfologii krwi stwierdza się leukocytozę.

Przewlekła pełzakowica jelitowa – zespół ten charakteryzują objawy przewlekłego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, nadwrażliwość jelit, niedokrwistość, stany podgorączkowe oraz powiększenie i bolesność wątroby.

Pełzakowica pozajelitowa
– głównie pod postacią pełzakowego zapalenia lub ropnia wątroby.

Cykl rozwojowy

Cysta E. histolytica po dostaniu się do organizmu człowieka ulega przekształceniu w czterojądrowy trofozoit; jest to tak zwany proces ekscystacji. Czterojądrowy trofozoit ulega dalszym podziałom, prowadząc do powstania bardzo licznej populacji trofozoitów zdolnych do inwazji błony śluzowej jelita oraz zasiedlenia innych tkanek (na przykład wątroby).
Cykl życiowy E. histolytica kończy proces encystacji w wyniku którego trofozoity przechodzą w postacie cyst; cysty te są następnie wydalane z kałem. Schemat cyklu rozwojowego E. histolytica przedstawiono na rycinie 10.

Zobacz też: Owsik ludzki

lekarz pediatra Iwona Ptasiński
Wodzisław Śląski